Wirusowe zapalenie płuc u dziecka. Zapalenie płuc u dziecka o podłożu wirusowym często ma nietypowy przebieg. Do zakażenia za pośrednictwem wirusów dochodzi najczęściej u dzieci między 4. miesiącem, a 4. rokiem życia. Tego rodzaju zapalenie płuc wymaga natychmiastowej konsultacji z lekarzem. Specjalista rozpozna je po Rozedma to choroba płuc występująca najczęściej u osób palących. Powoli osłabia i niszczy worki powietrzne w płucach. Utrudnia to woreczkom wchłanianie tlenu, w wyniku czego mniej tlenu jest w stanie dostać się do krwiobiegu. Objawy obejmują duszność, kaszel, świszczący oddech i skrajne zmęczenie. Jednak oddech paradoksalny implikuje istnienie duszności. Jest tak, ponieważ odnosi się do utraty synchronizacji w ruchach oddechowych klatki piersiowej i brzucha. Jak rozpoznać duszności u zwierząt. Jednym z najbardziej widocznych objawów jest dostosowanie postawy zwierzęcia w celu ułatwienia przepływu powietrza. Na przykład: Jednocześnie każda inhalacja może spowodować u psa silny ból, przez co oddech staje się płytki, świszczący i bardzo częsty. Kontuzja płuc. W tym samym czasie zwierzę również nie może normalnie oddychać, możliwy jest rozwój obrzęk płuc. Podczas wdechu i wydechu słychać świszczący oddech, syczenie, chrząknięcie. Reakcje te mogą być ciężkie. Należy przerwać stosowanie leku Ryaltris i natychmiast zwrócić się po pomoc lekarską, jeśli u pacjenta wystąpią objawy, takie jak obrzęk twarzy, języka lub gardła; problemy z przełykaniem; pokrzywka; świszczący oddech lub trudności w oddychaniu. Często (mogą wystąpić rzadziej niż u 1 na 10 Nie wszyscy eksperci zgadzają się jednak ze stwierdzeniem, że rozprzestrzenianie się koronawirusa w postaci aerozolu przez oddech jest prawdopodobne. Zdaniem WHO taka droga zakażenia wymagałaby zaistnienia szczególnych okoliczności. Mogłoby do tego dojść w przypadku intubacji pacjenta chorego na COVID-19. IxuA. Duszność określa się jako subiektywne odczucie trudności z oddychaniem. Gdy u dziecka pojawia się dyskomfort oddechowy lub uczucie braku powietrza, można zaobserwować u niego przyspieszony oddech oraz rytm serca. Co powoduje duszności u dzieci i w jaki sposób można je leczyć? Co robić, gdy dziecko odczuwa trudności z oddychaniem? Duszność (łac. dyspnoe) jest subiektywnym odczuciem trudności z oddychaniem i objawia się przyspieszeniem oddechu i częstości pracy serca, a także pracą dodatkowych mięśni oddechowych, co jest widoczne jako zaciąganie przestrzeni międzyżebrowych, ruchy skrzydełek nosa oraz dołka jarzmowego. Duszność u dziecka może być objawem chorób układu oddechowego, ale także dolegliwości układu krążenia, nerwowo-mięśniowego, chorób metabolicznych, otyłości lub cukrzycy. Duszność u niemowląt i dzieci – czym jest? Duszność u dziecka jest indywidualnym odczuciem trudności w oddychaniu i charakteryzuje się przyspieszeniem oddechu i częstości pracy serca, obecnością zmian osłuchowych świadczących o utrudnionym przepływie powietrza przez drogi oddechowe, uruchomieniem dodatkowych mięśni oddechowych oraz zasinieniem skóry i błon śluzowych. Duszność jest wynikiem dysproporcji pomiędzy ilością dostarczanego tlenu do organizmu a jego aktualnym zapotrzebowaniem. W zależności od aktywności pacjenta, czasu trwania objawów oraz pozycji ciała, w której występują objawy, wyróżniamy następujące rodzaje duszności u dzieci: duszność ostra – pojawia się nagle lub rozwija się szybko, występuje np. w napadzie astmy oskrzelowej lub dostania się ciała obcego do dróg oddechowych, duszność przewlekła – trwa dłużej niż 4–8 tygodni i występuje zazwyczaj u osób przewlekle chorych np. w przypadku nowotworów płuc, wad wrodzonych serca, duszność wdechowa – trudności w nabraniu powietrza, występuje w przypadku zwężenia światła dróg oddechowych np. tchawicy czy dużych oskrzeli, obecności ciał obcych, podgłośniowym zapaleniu krtani, duszność wydechowa – utrudniony wydech, występuje w chorobach zapalnych płuc, odmie, niedodmie, duszność spoczynkowa – objawy duszności występują w spoczynku, duszność wysiłkowa – w przypadku dużej duszności występuje podczas nawet małego wysiłku np. chodzenia, duszność, która pojawia się w pozycji leżącej i ustępuje po przyjęciu pozycji siedzącej (orthopnoe) – występuje w lewokomorowej niewydolności serca, chorobach wątroby. Należy pamiętać, że uczucie nieznacznej trudności z oddychaniem może wystąpić u dzieci po bardzo intensywnym wysiłku fizycznym lub w sytuacji stresowej. Zazwyczaj objawy w tych sytuacjach ustępują po odpoczynku albo uspokojeniu się. Duszności u dziecka – co może je powodować? Duszność u dziecka jest objawem niedostatecznej ilości tlenu dostarczanego do organizmu w stosunku do aktualnego zapotrzebowania. Może się pojawić w chorobach układu oddechowego, układu krążenia, chorób neurologicznych, metabolicznych lub na skutek urazów. Do najczęstszych przyczyn duszności u dziecka należą: infekcje dróg oddechowych – zapalenie płuc, podgłośniowe zapalenie krtani (krup wirusowy u dzieci), zapalenie oskrzeli lub oskrzelików, zapalenie krtani, astma oskrzelowa, obecność ciała obcego w drogach oddechowych, wady wrodzone serca lub płuc, anemia, obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny, nadczynność tarczycy, odma opłucnowa, niedodma, obecność płynu w opłucnej, choroby nerwowo-mięśniowe (miopatie, botulinizm), zaburzenia lękowe, zaburzenia metaboliczne (cukrzyca, odwodnienie, zatrucia, sepsa), choroby nerek i wątroby. Polecane dla Ciebie akcesoria zł akcesoria zł syrop, suchy kaszel, podrażnienie, prawoślaz zł syrop, kaszel, kaszel suchy zł Objawy duszności u dzieci – jak rozpoznać? Duszność u dzieci zazwyczaj współwystępuje z innymi objawami choroby podstawowej, np. w zaostrzeniu astmy oskrzelowej duszności towarzyszy świszczący oddech oraz suchy kaszel u dziecka. Natomiast w infekcji dróg oddechowych oprócz trudności z oddychaniem może pojawić się gorączka u dziecka, mokry kaszel i katar. Do objawów duszności u dziecka zaliczamy przyspieszenie częstości oddechów oraz rytmu serca, trudności w mówieniu, widoczną pracę dodatkowych mięśni oddechowych (wciąganie międzyżebrzy i dołka jarzmowego, poruszanie skrzydełkami nosa), zasinienie skóry i błon śluzowych. U młodszych dzieci występują trudności w karmieniu polegające na częstym ronieniu przerw przez dziecko podczas jedzenia oraz zasinienie wokół ust. Starsze dzieci z dusznością zazwyczaj zgłaszają uczucie niepokoju, przyjmują pozycje siedzącą, podpierając się na rękach oraz mówią w sposób przerywany. Zdarza się też słyszalny świst oddechowy zwłaszcza w przypadku astmy lub zadławienia się ciałem obcym. Leczenie duszności u dziecka Leczenie duszności u dziecka zależne jest od przyczyny, która spowodowała trudności w oddychaniu oraz ich nasilenia. Należy pamiętać, że w przypadku nagłego wystąpienia objawów duszności dziecko powinno zostać zbadane przez lekarza, który określi przyczynę oraz zaleci dalsze postępowanie diagnostyczne i terapeutyczne. W postawieniu rozpoznania przyczyny duszności istotne jest określenie okoliczności oraz pory dnia pojawienia się trudności z oddychaniem, czasu ich trwania, nasilenia oraz obecności objawów towarzyszących. Istotnym badaniem wykonywanym dziecku z dusznością jest pomiar liczny oddechów oraz częstości pracy serca, a także saturacji, czyli wysycenia hemoglobiny tlenem, który wykonuje się pulsoksymetrem. Jest to badanie niebolesne, polega na założeniu na palec czujnika, który odczytuje wysycenie hemoglobiny tlenem. U dzieci z nieznaną przyczyną duszności lub narastającymi trudnościami z oddychaniem można wykonać dodatkowe badania takie jak morfologia krwi, równowaga kwasowo-zasadowa czy RTG klatki piersiowej. Jeśli przyczyną duszności u dziecka jest infekcja dróg oddechowych można zastosować inhalacje z leków rozszerzających oskrzela lub glikokortykosteroidów. Natomiast w przypadku zaostrzenia astmy oskrzelowej należy zmodyfikować dotychczasowe leczenie. W przypadku dużej duszności oraz obniżonej saturacji konieczne może być podanie tlenu, stosując maskę podobną do tej wykorzystywanej w inhalacjach. Natomiast jeśli stwierdzi się obecność ciała obcego w drogach oddechowych, wskazane jest wykonanie bronchoskopii i usunięcie ciała obcego. Postępowanie w przypadku wystąpienia duszności u dziecka Jeśli u dziecka występują objawy znacznej duszności, należy pilnie skontaktować się z lekarzem, który po zbadaniu dziecka zaleci właściwe do przyczyny objawów postępowanie. Do sposobów łagodzących objawy duszności u dzieci należą nawilżanie i ochładzanie powietrza w pokoju malucha, a w przypadku infekcji z katarem – dbanie o drożność nosa. Należy pamiętać także o odpowiednim nawodnieniu dziecka, zwłaszcza w trakcie infekcji przebiegającej z wydzieliną w drogach oddechowych, gdyż to będzie wpływało na rozrzedzenie wydzieliny i ułatwi jej odkrztuszenie. Jeżeli dziecko ma rozpoznaną astmę oskrzelową i wystąpi u niego napad duszności, należy niezwłocznie podać lek rozkurczający oskrzela zgodnie z zaleceniami lekarza prowadzącego. Duszność, która pojawia się nagle, zwłaszcza u młodszych dzieci, budzi podejrzenie aspiracji ciała obcego. W tej sytuacji należy małe dziecko ułożyć głową w dół i wykonać kilka uderzeń dłonią ułożoną w łódkę w plecy w okolicę międzyłopatkową. U starszych dzieci uderzenia można wykonać w pozycji stojącej pochylonej do przodu. Twoje sugestie Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym. Zgłoś uwagi Polecane artykuły SIDS – syndrom nagłej śmierci noworodków Śmierć łóżeczkowa oznacza nagłą śmierć na pozór zdrowego dziecka poniżej 1. roku życia podczas snu. Przyczyna zgonu maluszka nie zostaje jednoznacznie ustalona, lecz znane są czynniki zwiększające ryzyko wystąpienia SIDS. W jaki sposób można zapobiec nagłej śmierci łóżeczkowej? Ochrona dziecka przed upałem – o czym warto pamiętać? Odwodnienie, potówki, poparzenia słoneczne czy udar cieplny – to konsekwencje złej ochrony dziecka w czasie upału. Co robić, aby do nich nie dopuścić? Dowiedz się więcej, jak możesz skutecznie ochronić dziecko przed upałem. Ukąszenia owadów u dzieci – objawy i pierwsza pomoc. Co stosować na ugryzione miejsca? Ukąszenia owadów, zwłaszcza w sezonie letnim, przysparzają sporo problemów, gdyż mogą wywoływać silny świąd, obrzęk w miejscu ukłucia lub nawet prowadzić do zagrażającego życiu wstrząsu anafilaktycznego u osób uczulonych na jad insektów. Jak postępować w przypadku ukąszeń owadów u dzieci? Sapka niemowlęca – czym jest? Co robić, gdy się pojawi? Sapka powstaje na skutek niedrożności nosa noworodka lub niemowlęcia i objawia się utrudnionym oddechem i męczliwością podczas karmienia. Czy jest groźna? Co robić, gdy u małego dziecka wystąpi sapka? Kiedy należy udać się do lekarza? Podpowiadamy. Zapalenie spojówek u dzieci – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie spojówek u dzieci może mieć kilka przyczyn. Przeważnie ma ono podłoże bakteryjne, rzadziej wirusowe, dość często występuje także alergiczne zapalenie spojówek. Objawy, które się wówczas pojawiają to przede wszystkim świąd oczu, przekrwienie spojówek, obrzęk powiek oraz śluzowa lub ropna wydzielina sklejająca rzęsy. Leczenie zapalenia spojówek u pacjentów pediatrycznych jest uzależnione od czynnika, który go wywołał i może trwać od 5 dni do nawet kilku tygodni. Zaburzenia łaknienia u dzieci – co robić, gdy dziecko jest niejadkiem? Zaburzenia łaknienia u dzieci, objawiające się obniżonym apetytem lub wybiórczością pokarmową, mogą mieć rozmaite przyczyny. Mogą być stanem fizjologicznym, niewymagającym leczenia (często dotyczy to dzieci w wieku od 1 do 5 lat), lecz mogą również być objawem choroby (np. schorzeń układu pokarmowego, oddechowego, nerwowego). Problemy z apetytem nierzadko towarzyszą dzieciom z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, mogą mieć także podłoże emocjonalne. Zaburzenia łaknienia często wymagają wielospecjalistycznego podejścia – współpracy pediatry, lekarzy specjalistów, logopedy, psychologa. Siatki centylowe – czym są? Jak interpretować wyniki? Siatki centylowe są normami rozwoju dziecka i służą do oceny ich prawidłowego wzrastania. Regularne pomiary oraz nanoszenie danych na siatki centylowe zgodne z płcią i wiekiem dziecka pozwalają wykryć nieprawidłowości w rozwoju dziecka i odpowiednio wcześnie wdrożyć diagnostykę i leczenie choroby podstawowej np. niedoboru hormonu wzrostu. Syndrom zapomnianego dziecka – czy można mu zapobiec? Przypadki pozostawienia dziecka w zamkniętym samochodzie zdarzają się i zdarzyć się mogą każdemu rodzicowi lub opiekunowi – wniosek ten, choć niewiarygodny, jest jednak prawdziwy. Wyniki badań pokazują bowiem, że tak działa ludzki mózg – w pewnych okolicznościach można zapomnieć nawet o dziecku będącym z nami w samochodzie. „Zapomnieć” wskazuje, że jest to problem pamięci, a nie wynik zaniedbania, o który tak często podejrzewani są rodzice lub opiekunowie. Aby przynieść sobie ulgę, gdy pojawia się świszczący oddech i sprawić, by nie obniżał on jakości naszego codziennego życia, możemy sięgnąć po naturalne remedia. Dzięki swoim właściwościom udrażniającym drogi oddechowe i przeciwzapalnym, pomogą nam poczuć się oddech to dolegliwość dotykająca wielu osób. Zwykle towarzyszy mu również szybki, spłycony oddech oraz uczucie duszności. Jeżeli nie wyleczymy go na czas, może doprowadzić nawet do trudności z dzisiejszym artykule opowiemy Ci o tym, w jaki sposób możesz naturalnymi środkami zmniejszyć świszczący oddech – czym jest?Świszczący oddech to przypadłość wynikająca z utrudnionego oddychania. Odgłos powstaje podczas przechodzenia powietrza od nosa ku ustom bądź od ust ku płucom. Może się to przerodzić w poważne schorzenie, takie jak zapalenie oskrzeli bądź astmę. Wszystko ma swój początek właśnie w wymiana gazów w organizmie nie przebiega poprawnie, jednym z pierwszych objawów będzie uczucie duszności i braku powietrza. Mamy wrażenie, że się “topimy”.Niektórzy odczuwają również zawroty głowy i uczucie słabości oraz letarg. Dzieje się tak, ponieważ brakuje nam tlenu w całym ciele a przede wszystkim w możliwe objawy towarzyszące tej przypadłości to: Nocne napady kaszlu Wodnisty katar Bóle w klatce piersiowej Zimne dreszcze Gorączka Pierwszą i najważniejszą przyczyną, dla której pojawia się świszczący oddech jest astma. Choroba ta powoduje nadmiernie intensywną reakcję naszego układu odpornościowego na jakąkolwiek substancję drażniącą bądź rezultacie nasze drogi oddechowe zaczynają wykazywać reakcję zapalną, powstaje opuchlizna i powietrze nie jest w stanie przedostać się z łatwością. Nie bez znaczenia w tej sytuacji jest też używanie wyrobów tytoniowych, infekcje wirusowe oraz zapalenie oddech – domowe remedia, które przyniosą ulgęJeżeli dolega nam świszczący oddech, warto jak najszybciej sięgnąć po dostępne domowe remedia. Przyniosą nam one ulgę i pomogą zapobiec pogorszeniu się naszej Ci poniższe domowe środki:1. SzałwiaJest to lecznicza roślina, która doskonale się sprawdza w leczeniu infekcji dróg oddechowych. Przynosi bowiem natychmiastową ulgę i doskonale udrażnia drogi oddechowe. Dzieje się tak dzięki właściwościom pobudzającym odkrztuszanie flegmy oraz zwalczającym stany w pełni wykorzystać lecznicze właściwości tej rośliny, warto zrobić sobie inhalacje z szałwii 5 łyżek liści szałwii białej (50 g) Woda (konieczna ilość) Sposób wykonania Umieść białą szałwię w pojemniku z wodą i doprowadź do wrzenia. Gdy woda będzie już gorąca, zbliż twarz do garnka. Uważaj, żeby się nie poparzyć. Możesz okryć głowę ręcznikiem. Zwiększa to skuteczność inhalacji. Taki sam zabieg możesz wykonać wykorzystując liście eukaliptusa. 2. CzosnekCzosnek z całą pewnością zalicza się do superproduktów, po które warto sięgać jak najczęściej. Jeżeli chodzi o świszczący oddech, warto wykorzystać przeciwutleniacze, jakie zawiera ta roślina. Działają one bowiem przeciwzapalnie. Jak gdyby tego było mało, czosnek stanowi naturalny antybiotyk i pomaga nam wyleczyć infekcje wirusowe. Działa jako naturalny środek udrażniający drogi oddechowe, zmniejszając stany zapalne wywołujące kłopotliwe dolegliwości. Śmiało sięgaj po czosnek w formie surowej, dodając go do sałatek. Jeżeli masz ochotę, możesz go jeść również na czczo. Czosnek dobrze się sprawia również w zupach oraz leczniczych wywarach. 3. KurkumaJest to jedna z najpopularniejszych przypraw. Pochodzi z Indii. Oprócz tego, że doskonale sprawdza się w rozmaitych orientalnych potrawach (nadając im pięknego koloru i zapachu), może być również użyteczna jako naturalne remedium przeciw objawom wywoływanym przez świszczący to silny środek przeciwzapalny, który już od starożytności wykorzystuje się w medycynie naturalnej aby leczyć choroby układu 1 łyżka kurkumy (10 g) 1 łyżeczka wody (5 ml) Sposób przygotowania Umieść kurkumę w pojemniku i dodaj do niej nieco wody. Zmieszaj dokładnie aby uzyskać jednolitą pastę. Zaaplikuj na klatkę piersiową zupełnie jak maść rozgrzewającą. Następnie okryj klatkę piersiową gorącym ręcznikiem i spróbuj wytrzymać w takiej pozycji około 10 minut. Na pewno poczujesz ulgę. 4. Imbir Imbir to doskonały środek przeciwzapalny, który pomoże nam złagodzić świszczący oddech oraz inne dolegliwości układu oddechowego. Jeden z aktywnych składników imbiru, gingerol, wykazuje właściwości rozluźniające mięśnie latki piersiowej. Przynosi to wielką ulgę w dusznościach oraz w chwilach, gdy pojawia się świszczący oddech. Dzięki tej niezwykłej roślinie, będziemy w stanie oddychać pełną piersią. Najlepiej byłoby zetrzeć nieco korzenia imbiru i umieścić go w sałatce, zupie bądź w leczniczym naparze. W taki sposób w pełni wykorzystasz jego właściwości. Ze względu na intensywny i lekko pikantny smak imbiru, należy zachować umiar w jego ilości. Nie każdy bowiem jest w stanie spożyć go dużo. 5. Nasiona gorczycyInnym bardzo skutecznym remedium aby wyleczyć świszczący oddech są mielone nasiona gorczycy. Doskonale udrażniają drogi oddechowe, poprawiając zdrowie układu oddechowego i zmniejszają dokuczliwe objawy astmy. Można je zastosować podobnie jak 2 łyżki nasion gorczycy (20 g) 1 łyżka wody (10 g) Sposób przygotowania Umieść nasiona gorczycy i wodę w moździerzu. Zmiażdż dokładnie aż uzyskasz jednolitą pastę. Nasmaruj tym remedium klatkę piersiową. Następnie przykryj gorącym ręcznikiem (tak gorącym, jak jesteś w stanie wytrzymać). Pozostaw na około 15 minut. Jeżeli masz taką możliwość, możesz również użyć olejku eterycznego z gorczycy. Możesz go zakupić w sklepach zielarskich oraz ze zdrową żywnością. Przed nałożeniem na skórę klatki piersiowej, zaleca się podgrzanie olejku. Warto przy nakładaniu wykonywać masaż okrężnymi FigiOwoce te są nie tylko pyszne i zdrowe. Okazuje się, że mogą również korzystnie wpłynąć na zdrowie naszego układu oddechowego. Pomagają nam usunąć flegmę i wydzielinę odkładającą się w drogach sięgamy po nie regularnie, poczujemy ulgę jeśli doskwiera nam świszczący oddech bądź astma. Zaleca się sięgać po figi na czczo przynajmniej trzy razy w tygodniu. 7. Cebula Wykazuje właściwości podobne do czosnku. Stanowi remedium idealne wręcz do leczenia chorób układu oddechowego. Cebula pobudza wykrztuszanie złogów flegmy gromadzących się w drogach oddechowych. Doskonale je zatem udrażnia. Co więcej, roślina ta stanowi naturalny antybiotyk, który wzmacnia układ odpornościowy organizmu. Możesz jeść ją na surowo, dodawać do sałatek, a nawet pozostawić przekrojoną na pół cebulę w swoim pokoju, aby wdychać jej olejki eteryczne. 8. MiódTo naturalne remedium wykazuje właściwości przeciwzapalne, antybakteryjne oraz lecznicze. Stanowi środek dobry dla ogólnego zdrowia działanie doskonale sprawdza się, jeśli chodzi o zwalczanie bakterii wywołujących kaszel oraz aby zmniejszyć świszczący więcej, miód wspomaga nasz układ odpornościowy i pomaga wyeliminować wydzielinę gromadzącą się w drogach oddechowych. Już zaledwie jedna łyżeczka miodu w codziennie pitych naparach wystarczy, aby cieszyć się wszystkimi właściwościami miodu. Jeżeli wolisz jeść miód bezpośrednio, śmiało możesz zjadać jedną łyżeczkę tego słodkiego remedium z rana na czczo i drugą przed snem. To może Cię zainteresować ... Zakażenia Streptococcus pneumoniae stanowią częsty problem w praktyce lekarza pediatry. Najczęściej odpowiedzialne są za infekcje dróg oddechowych, w rzadkich przypadkach mogą wywoływać ciężkie i zagrażające życiu zakażenia inwazyjne. Znajomość lokalnej epidemiologii, staranne zebranie wywiadu i badanie fizykalne pozwalają na wysunięcie podejrzenia infekcji bakteryjnej, natomiast jej potwierdzeniem pozostaje uzyskanie dodatniego wyniku posiewu materiału biologicznego. Terapia zakażeń pneumokokowych bazuje na stosowaniu antybiotyków z grupy beta-laktamów, niemniej jednak z uwagi na narastający problem lekooporności, konieczna jest edukacja zarówno pacjentów, jak i personelu medycznego w zakresie racjonalnego gospodarowania antybiotykami. Dwoinka zapalenia płuc, Streptococcus pneumoniae, potocznie nazywana pneumokokiem, często towarzyszy człowiekowi, kolonizując drogi oddechowe. W niektórych sytuacjach klinicznych staje się patogenem, wywołując zakażenia śluzówkowe oraz inwazyjne. U najsłabszych z racji wieku lub współistniejących schorzeń, zarówno u dzieci jak i dorosłych, jest istotną przyczyną śmiertelności. Ta Gram-dodatnia, otoczkowa bakteria została opisana już w drugiej połowie XIX wieku, a niedługo później zauważono jej związek z występowaniem płatowego zapalenia płuc. Pneumokoki występują w prawie stu odmianach, zwanych serotypami, które różnią się od siebie budową antygenową polisacharydowej otoczki, a klinicznie – zjadliwością i opornością na antybiotyki. Szczególnie podatne na ciężkie zakażenia pneumokokowe są niemowlęta i małe dzieci, ludzie starsi oraz z wrodzonymi bądź nabytymi defektami odporności, a zwłaszcza brakiem śledziony. Spektrum zakażeń wywoływanych przez pneumokoki jest bardzo szerokie: obejmuje ostre zapalenie ucha środkowego, zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych, zapalenie płuc, a także posocznicę, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych oraz rzadziej występujące zapalenie kości i szpiku kostnego, ropne zapalenie stawów i zapalenie Rodzaje zakażeń pneumokokowych Nosicielstwo pneumokoków w drogach oddechowych jest warunkiem koniecznym wywołania zakażenia. W przypadku łagodniejszych zakażeń śluzówkowych pneumokok przez ciągłość dostaje się do jamy ucha środkowego lub zatok, gdzie mnoży się, wywołując zakażenie. W obu wymienionych przypadkach duże znaczenie odgrywają zakażenia wirusowe współwystępujące lub torujące drogę infekcji pneumokokowej. W przypadku ostrego zapalenia zatok (nazwa właściwa: ostre zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych – OZNZ), infekcja wirusowa uszkadza nabłonek rzęskowy, a także wywołuje obrzęk i miejscowy stan zapalny, tworząc bakteriom warunki sprzyjające kolonizacji i namnażaniu. Ostre zapalenie ucha środkowego jest następstwem przedostania się chorobotwórczych bakterii z nosogardła przez trąbkę słuchową, stąd jej dysfunkcja o podłożu anatomicznym lub czynnościowym ma znamienny wpływ na funkcjonowanie górnych dróg oddechowych jako całości [1]. Inwazyjne zakażenie pneumokokowe jest sytuacją kliniczną, w której paciorkowiec wywołuje zakażenie w lokalizacji jałowej w warunkach zdrowia (np. krew i inne tkanki, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn z opłucnej, otrzewnej, płyn stawowy). Co ciekawe, ryzyko wystąpienia inwazyjnej choroby pneumokokowej również koreluje z obecnością wirusowych zakażeń dróg oddechowych, co może wynikać ze zwiększonej ekspresji receptorów umożliwiających adhezję pneumokoków do komórek nabłonka dróg oddechowych aktywowanych przez wirusy [2]. Do pozostałych czynników sprzyjających inwazyjnym zakażeniom pneumokokowym należą: wiek 65 lat, płeć męska, choroby przewlekłe (serca, nerek, dróg oddechowych, wątroby itd.), cukrzyca, stan immunosupresji, stan po przeszczepieniu narządu lub szpiku kostnego, anatomiczna lub czynnościowa asplenia, obecność implantu ślimakowego, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego. Obraz kliniczny Objawy zakażenia pneumokokowego zależą od jego umiejscowienia, czasu trwania i rozwoju ewentualnych powikłań (patrz tabela 1). Nieswoistym, lecz częstym objawem zakażenia bakteryjnego jest zwykle stopniowo narastająca gorączka. W przypadku zajęcia górnych dróg oddechowych, w tym ucha środkowego, często obserwuje się: nieżyt nosa, kaszel oraz nagły, ostry ból ucha. Niemowlęta często manifestują zapalenie ucha środkowego poprzez niepokój, rozdrażnienie i brak apetytu. Pocieranie ucha, opisywane jako ekwiwalent zgłaszania dolegliwości bólowych, nie ma jednak dużej wartości diagnostycznej [3]. Zapalenie zatok o etiologii bakteryjnej charakteryzuje się przewlekaniem objawów nieżytu nosa do ponad 10 dni lub nawrotem i zaostrzeniem dolegliwości po przejściowej poprawie, w tym wystąpieniem ropnego, zwykle jednostronnego wycieku z nosa lub bólu twarzy. Objawy sugerujące zajęcie płuc, klasyczną chorobę pneumokokową, obejmują oprócz gorączki, kaszel, występowanie zmian osłuchowych o charakterze trzeszczeń oraz cechy zwiększonego wysiłku oddechowego: przyspieszony oddech, wciąganie międzyżebrzy oraz oddech skrzydełkowy. W przeciwieństwie do zakażeń wirusowych dolnych dróg oddechowych, świsty mogą nie występować. Za objawy najbardziej swoiste dla bakteryjnego zapalenia płuc u dzieci uznaje się gorączkę > 38,5°C, liczbę oddechów > 50/min, zaciąganie międzyżebrzy u dzieci małych, a u starszych – trudności w oddychaniu [1]. U dzieci, u których po 48 godzinach od rozpoczęcia antybiotykoterapii skutecznej przeciwko pneumokokom nie obserwuje się poprawy, rozważyć należy wystąpienie powikłań, takich jak wysięk w opłucnej czy ropniak opłucnej [4]. Pneumokoki pozostają najczęstszą przyczyną bakteriemii utajonej oraz sepsy. Zakażenia inwazyjne to ciężkie zachorowania, mogące zagrażać życiu, nawet pomimo zastosowania właściwego leczenia. Najczęstszym powikłaniem uogólnionego zakażenia pneumokokowego związanego z bakteriemią jest ropne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (ZOMR). Początkowe objawy zarówno posocznicy, jak i ZOMR mogą być podobne – wysoka gorączka, szybkie pogarszanie się stanu ogólnego, rozdrażnienie, niepokój lub apatia, sporadycznie, zwłaszcza u dzieci z dysfunkcją śledziony, wystąpić może wysypka wybroczynowa – z charakterystycznymi, nieblednącymi przy ucisku zmianami. Zajęcie ośrodkowego układu nerwowego oprócz gorączki sugerują wymioty, bóle głowy, światłowstręt i przeczulica, a u niemowląt napięte i tętniące ciemię. Dodatkowo wystąpić mogą zaburzenia świadomości lub drgawki. Rzadziej spotykane formy inwazyjnej choroby pneumokokowej to ropne zapalenie wsierdzia (endocarditis) i ropne zapalenie osierdzia. Zakażenia wewnątrz jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej, zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalenie ileum terminale) zdarzają się częściej u dzieci z zespołem nerczycowym. Pozostałe postacie inwazyjnej choroby pneumokokowej występują sporadycznie i obejmują ropne zapalenie stawu, osteomyelitis, ropień mózgu oraz ropień nadtwardówkowy. Co istotne, mogą one wystąpić nawet bez towarzyszącej bakteriemii. Mnogość możliwych postaci ropnych zakażeń pneumokokowych sprawia, że warto pamiętać, że w zasadzie mogą one wystąpić w każdej lokalizacji. Obecnie, z uwagi na powszechny dostęp do antybiotyków, zdarzają się okazjonalnie, jednak w związku z narastającą opornością na antybiotyki mogą w przyszłości stanowić poważny problem terapeutyczny [5–7]. Tab. 1. Objawy kliniczne zakażeń pneumokokowych i ich powikłań w zależności od umiejscowienia (opracowanie własne na podstawie [1]) Lokalizacja Objawy Objawy sugerujące powikłania Ucho środkowe Gorączka, rozdrażnienie, brak apetytu, nieżyt nosa, kaszel, ból ucha, wyciek z ucha Ból w rzucie wyrostka sutkowatego (zapalenie), porażenie nerwu VII, zaburzenia równowagi i wymioty (zapalenie błędnika), objawy jak w zajęciu OUN (ZOMR, ropień w obrębie OUN) Nos i zatoki Gorączka, nieżyt nosa, upośledzenie drożności nosa, ropna wydzielina, zwłaszcza występująca jednostronnie, jednostronny ból głowy w rzucie zatoki, ból zębów i szczęki Obrzęk powieki, wytrzeszcz, zaburzenia widzenia, zaburzenia ruchomości gałki ocznej, silny ból i obrzęk okolicy czołowej, objawy jak w zajęciu OUN Płuca Gorączka, kaszel, przyspieszony oddech (> 60 oddechów/min u dzieci 50/min u dzieci 2.–12. > 40/min u dzieci > 12. wysiłek oddechowy, wciąganie międzyżebrzy, świszczący oddech, trzeszczenia Przedłużające się objawy bez poprawy po leczeniu antybiotykiem (ropień płuca, wysięk lub ropniak opłucnej), niewydolność oddechowa, objawy posocznicy, wstrząsu septycznego Posocznica Gorączka, dreszcze, dziecko „wygląda na chore”, obniżone napięcie mięśniowe u noworodków i niemowląt, przyspieszona czynność serca, przedłużony czas powrotu kapilarnego, zimne kończyny, wysypka wybroczynowa, zaburzenia świadomości, zaburzenia oddychania Wstrząs septyczny (niewydolność krążeniowo-oddechowa) Ośrodkowy układ nerwowy Gorączka, ból głowy, światłowstręt, przeczulica, nudności, wymioty, rozdrażnienie, niepokój, drgawki, apatia, u młodszych dzieci napięte, tętniące ciemię Zaburzenia świadomości, objawy jak w posocznicy ze wstrząsem włącznie Rozpoznanie Potwierdzenie obecności Streptococcus pneumoniae i tym sposobem rozpoznanie zakażenia bakteryjnego o tej etiologii opiera się na uzyskaniu dodatniego wyniku badania mikrobiologicznego, zwykle posiewu materiału biologicznego pobranego z miejsca objętego procesem chorobowym. Ze zrozumiałych względów rzadko wykonuje się takie badanie w przypadku niepowikłanego zapalenia ucha środkowego, zatok czy zapalenia płuc. Rozpoznanie bakteryjnej infekcji dróg oddechowych bazuje najczęściej na informacjach uzyskanych z wywiadu (obecność czynników ryzyka, w tym brak szczepień przeciwko pneumokokom, poprzedzające zakażenia wirusowe dróg oddechowych, gwałtowny początek choroby, pogorszenie samopoczucia, wysoka gorączka lub – przeciwnie – brak poprawy bądź pogorszenie stanu ogólnego pomimo stosowania leczenia objawowego przez zalecany czas, nasilone objawy miejscowe, sugerujące cięższe zakażenie) i badania fizykalnego. Ze względu na potrzebę szybkiego przyniesienia ulgi cierpiącemu, zwykle rozpoczyna się empiryczną antybiotykoterapię. W przypadku powikłań wymienionych zakażeń lub podejrzenia zakażenia inwazyjnego konieczny staje się posiew, który umożliwia nie tylko określenie etiologii choroby, ale też lekowrażliwości chorobotwórczego drobnoustroju. Izolacja Streptococcus pneumoniae z materiału pobranego z miejsca jałowego w warunkach fizjologicznych potwierdza zakażenie – jedynie sporadycznie zdarzają się przypadki zanieczyszczenia materiału pneumokokiem pochodzenia skórnego, stąd zawsze w przypadku dodatniego wyniku posiewu materiału prawidłowo jałowego jak krew, płyn mózgowo-rdzeniowy lub płyn stawowy, rozpoznać należy chorobę inwazyjną. Dodatkowe wsparcie diagnostyczne stanowi możliwość wykonania badania wykrywającego materiał genetyczny drobnoustroju metodą PCR (np. w Krajowym Ośrodku Referencyjnym ds. Diagnostyki Bakteryjnych Zakażeń Ośrodkowego Układu Nerwowego – KOROUN). Pozostałe badania laboratoryjne, jak np. wskaźniki stanu zapalnego, w tym CRP i prokacytonina mają znaczenie pomocnicze, pozwalają – w zakażeniach dróg oddechowych – podejrzewać zakażenie bakteryjne, natomiast w przypadku inwazyjnej choroby pneumokokowej stanowić mogą czynnik prognostyczny korelujący z ciężkim przebiegiem zakażenia. Leukopenia, zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej, rozwijający się wstrząs, niewydolność oddechowa, a także śpiączka są przesłankami złego rokowania [8–9]. Problemy terapeutyczne Leczenie przeciwdrobnoustrojowe zakażeń Streptococcus pneumoniae stanowi coraz większe wyzwanie ze względu na narastającą oporność tego drobnoustroju na podstawowe antybiotyki. Do połowy lat 70. ubiegłego stulecia wszystkie izolowane pneumokoki pozostawały wrażliwe na penicylinę i inne antybiotyki poza tetracyklinami i nie obserwowano występowania szczepów opornych. Jednak w latach 1977–1978 w Afryce Południowej wyizolowano po raz pierwszy szczepy oporne na beta-laktamy. Ustalono, że źródłem problemu były prawdopodobnie tamtejsze szpitale, gdzie dzieci z zakażeniami wirusowymi, w tym HIV, często leczono przy użyciu antybiotyków beta-laktamowych [10]. Mechanizm oporności na penicyliny polegał na zmianie struktury białek wiążących penicylinę (PBP), odpowiedzialnych za syntezę ściany komórkowej, dlatego oporności nie można przełamać za pomocą antybiotyków zawierających inhibitory beta-laktamazy, jak np. amoksycylina z kwasem klawulanowym. Pomimo że wyjściowo nazwane pneumokokami opornymi na penicylinę (ang. penicillin-resistant pneumococci, PRP), w chwili obecnej drobnoustroje te rozwinęły już oporność przeciwko pozostałym antybiotykom beta-laktamowym, makrolidom, linkozamidom, ko-trimoksazolowi, glikopeptydom (np. wankomycyna), fluorochinolonom. Wyizolowano już szczepy pneumokoka oporne zarówno na penicylinę, jak i na cefalosporyny III generacji, pozostające podstawowymi antybiotykami w leczeniu zakażeń pneumokokowych w Polsce. Dodatkowo, obserwuje się również zwiększanie się odsetka szczepów opornych zarówno na cefalosporyny III generacji, jak i meropenem, co istotnie ogranicza możliwości terapii inwazyjnych zakażeń pneumokokowych. Z uwagi na duży odsetek szczepów opornych na cefalosporyny II... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? 6 wydań czasopisma "Forum Pediatrii Praktycznej" Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma Dodatkowe artykuły niepublikowane w formie papierowej ...i wiele więcej! Sprawdź Tłumaczyła lek. Aleksandra Margol-Szczerbicka Konsultował dr hab. med. Henryk Mazurek, prof. nadzw., Klinika Pneumonologii i Mukowiscydozy Instytutu Gruźlicy i Chorób Płuc Oddziału Terenowego w Rabce-Zdroju Reprinted from Paediatric Respiratory Reviews, vol. 12, Jayesh M. Bhatt, Alan R. Smyth, The Management of Pre-School Wheeze, pp. 70–77. Copyright © 2011, with permission from Elsevier. Elsevier played no role in the translation of this publication from English to the Polish language and disclaims any responsibility for any errors, omissions, or other possible defects in the translation of the publication. Skróty: BAL – popłuczyny oskrzelowo-pęcherzykowe, GKS – glikokortykosteroidy, GKSw – glikokortykosteroidy wziewne, NNT – number needed to treat (wyjaśnienie terminu – p. Kryteria wyboru badań i słownik podstawowych pojęć – przyp. red.) Streszczenie Świszczący oddech (świst wydechowy) to częsty objaw u dzieci w wieku przedszkolnym. Jest wysokim, ciągłym dźwiękiem, o muzycznym brzmieniu, który powstaje w klatce piersiowej podczas wydechu. Zgodnie z pragmatyczną, kliniczną klasyfikacją, świsty wydechowe dzieli się na epizodyczne (związane z wirusowym zapaleniem dróg oddechowych) oraz wyzwalane przez różnorodne czynniki. Ich rozpoznawanie sprawia problemy, ponieważ wiele chorób przebiega ze zmianami osłuchowymi, które są mylnie interpretowane jako świszczący oddech. Większość dzieci w wieku przedszkolnym, u których występuje świszczący oddech, nie wymaga wnikliwych badań. Nie jest możliwe stosowanie profilaktyki pierwotnej, ale powinno się unikać narażania dziecka na dym tytoniowy. W łagodzeniu ostrego epizodu świszczącego oddechu skuteczne są leki rozszerzające oskrzela, natomiast dane naukowe dotyczące skuteczności stosowania glikokortykosteroidów (GKS) doustnych u dzieci zgłaszających się z ich powodu do oddziałów ratunkowych są sprzeczne. Nie należy więc zalecać, aby rodzice sami rozpoczynali podawanie doustnych GKS. U dzieci z często nawracającymi epizodami świstu o umiarkowanie ciężkim nasileniu – zarówno epizodycznego (wirusowego), jak i wyzwalanego przez wiele czynników skuteczne jest okresowe stosowanie GKS wziewnych (GKSw) w dużej dawce. Jednak ze względu na ich przejściowy niekorzystny wpływ na wzrastanie, nie można takiego postępowania zalecać rutynowo. W typowym świście epizodycznym (wirusowym) leczenie podtrzymujące, polegające na podawaniu GKSw w sposób ciągły w małej lub średniej dawce, jest nieskuteczne. Regularne stosowanie GKSw w małej lub średniej dawce jest natomiast skuteczne w leczeniu świszczącego oddechu wywołanego wieloma czynnikami, ale nie wpływa to na naturalny przebieg choroby. W przypadku pozytywnego wyniku leczenia glikokortykoterapię należy okresowo przerywać, aby ocenić, czy objawy ustąpiły trwale, czy też konieczne jest leczenie ciągłe. Montelukast stosowany stale lub okresowo ma znaczenie w leczeniu świstu epizodycznego i wywoływanego przez wiele czynników. W leczeniu świszczącego oddechu kluczowe znaczenie ma jednak dobre, wielospecjalistyczne wsparcie oraz edukacja. witam ,mój mąż po wysiłku fizycznym ma dusznośći i świszczący oddech nie pali od 8 lat , miał robione bdanie wysiłkowe jest ok co może być przyczyną jego stanu? MĘŻCZYZNA, 49 LAT ponad rok temu Zaburzenia oddychania Pulmonologia Duszności

świszczący oddech u dziecka forum